Dat de adem van de Heilige Geest een nieuwe missionaire “lente” in de kerk opwekt.

Overweging

Pasen is het feest van herschapen leven. We vieren het elk jaar als onze winter voorbij is en de natuur ontkiemt. Christenen zijn per definitie verrijzenismensen. Ondanks de herfst, vertoeven we in deze missiemaand in een duurzame lentestemming. 

De “nieuwe lente in de Kerk” is een uitdrukking die opeenvolgende pausen de laatste zestig jaar graag in de mond namen en die we in tal van kerkelijke verklaringen terugvinden. Daarbij wordt nogal eens trots verwezen naar nieuwe groeperingen, naar christenen met uitstraling en tal van begeesterende initiatieven sinds het tweede Vaticaans Concilie. Er zijn inderdaad aanwijsbare tekenen van de nieuwe Geest. We hoeven niet eens zo ver te lopen.

Maar zelfs wanneer we hier en daar een “herfsttij” beleven, blijft God aan het werk. Ook in de donkerste winter rust God niet. Misschien is precies dáár Gods adem juist wel voelbaar. 

We weten niet altijd hoe en waar of wanneer. Maar ons hart koestert Jezus’ woorden: het gestorven graan brengt vrucht voort – honderdvoud.

Wij kunnen daarom vol gemoedsrust en vertrouwen bidden met de paus: 

Kom Heilige Geest en herschep onze duistere wereld.
Gij zijt discreet en vol eerbied. 
Gij verlangt dat ik U uitnodig 
om tot leven te komen 
in mij en in al uw schepselen.

Paus Franciscus pleitte op donderdag 20 september tijdens een bijeenkomst met een oecumenisch initiatief nadrukkelijk voor een gemeenschappelijke paasdatum voor alle christenen. 

Sinds de orthodoxe Kerk de kalenderhervorming van paus Gregorius XIII in 1582 niet steunde, vieren oost en west doorgaans op een verschillende dag Pasen. De meeste orthodoxe Kerken volgen de juliaanse kalender. 

Door een samenloop van omstandigheden valt in 2025 Pasen voor alle christelijke Kerken op dezelfde dag: 20 april. Bovendien is 2025 een Jubeljaar voor de katholieke Kerk en wordt dan de 1700ste verjaardag gevierd van het oecumenische Eerste Concilie van Nicea in 325. Toen stond de datum van Pasen ook al op de agenda. Voor de paus is die samenloop betekenisvol en hij moedigt iedereen aan om van een gemeenschappelijke paasdatum de norm te maken in plaats van de uitzondering. 

Hij herinnert ons eraan dat ‘Pasen niet plaatsvindt  op ons eigen initiatief of volgens een of andere kalender. Pasen vond plaats omdat God “de wereld zo liefhad dat hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft” (Johannes 3,16).’